Bert Ernste

São Paulo. Mooi weer. Ik bekijk het gewoel van de vele mensen op straat. Dit is voor Nederlanders en Belgen een vreselijk grote stad. Ineens getoeter en ik word bijna omver gereden door een auto die uit de parkeergarage van een flat naar boven komt stuiven. Ik ben even heel kwaad vanwege dit gebrek aan respect voor voetgangers op het trottoir. Aan mijn Braziliaanse vrienden merk ik dat ik deze Hollandse houding kan vergeten. De auto is hier de baas.

Dat was mijn eerste les Braziliaanse gewoontes. ’s Lands wijs, ’s lands eer. Tegelijkertijd is dat natuurlijk een kleinigheid. Wie naar Brazilië gaat voor een bedrijf om daar een aantal jaren te werken, of wie naar Brazilië emigreert, bijvoorbeeld vanwege de liefde, krijgt veel meer te verstouwen. Dat begint bij het verlaten van vrienden en bekenden en, ook niet te onderschatten, een bekende omgeving, waar je de weg weet, de gewoontes en de producten kent. Daar komen dan nog bij de stress van het inpakken, het beginnen in een nieuwe omgeving, huis zoeken, starten en / of vinden van nieuw werk en in het geval van een huwelijk met een Braziliaan(se) een buitenlandse schoonfamilie. Alsof dat nog niet genoeg is om ’s nachts gillend wakker te worden, heb je in dat hele proces ook nog eens te maken met alle bureaucratie voor visum, verblijfs- en werkvergunning, bankzaken en de regelingen voor het eventuele huwelijk. >> Het hele artikel: http://www.ernste.net/spstart.html.